Het Albany weekend, afscheid en eerste schooldag.

Vrijdag om 9 uur ‘s ochtends vertrokken we met de bus naar Albany, een drie uur durende busreis. In Nederland was drie uur rijden naar Groningen onze langste rit, maar hier is drie uur een van onze kortste busreizen. Mijn teamgenootjes vertelden me dat onze langste reis dit jaar een busreis van acht uur gaat worden..pff.. Maargoed na een in principe kort bureisje kwamen we aan in Albany. We moesten meteen door naar het hockeyveld van de universiteit, hadden training van een uur tot twee uur, langer mochten we het veld niet gebruiken. Je krijgt namelijk een uur de tijd om aan het veld gewend te raken en alles nog even kort door te nemen. Nou na twee weken zes uur op een dag trainen was dit bijna geen training te noemen, kan het me nauwelijks meer herinneren zo kort was het haha. Daarna naar het hotel, iedereen deelde een kamer met een teamgenootje. Dus ik open de deur en echt wat een prachtkamer, heb nog nooit in zo’n grote hotelkamer gezeten. Twee keer zo groot, misschien wel drie keer, nja twee en half keer zo groot als mijn kamer op de campus. Twee grote, heerlijk zachte bedden, een huge tv scherm, een klein lounge gedeelte, ijskastje, en ga zo maar door. Echt genieten was dat! 

 

Die avond was het tijd voor een jaarlijkse traditie van het team. De Freshmans (eerstejaars) moesten een sketch houden, oftewel we moesten in een half uur een klein toneelstukje verzinnen waarin we de rest van het team een beetje voor gek mochten zetten. Het team heeft zich kapot gelachen, dus blijkbaar hadden we het goed gedaan. Gewoon lekker gek zijn, dat heb ik nooit moeilijk gevonden haha. 

 

Konden de volgende dag heerlijk uitslapen, dus daar heb ik goed gebruik van gemaakt. Om half drie hadden we een wedstrijd tegen BU (Boston University), dus om een uur stonden we al op het veld onze warming up te doen. Het is hier geen tien minuten van te voren een warming up en dan een kwartiertje inspelen, nee daar doen de Amerikanen niet aan.. het is hier gewoon een hele training van te voren. Met een strak blauwe lucht en een goed heet zonnetje waren we al fanatiek bezig. Normaal gesproken zou je het heel moeilijk uithouden in die hitte, maar daar hebben de Amerikanen iets op gevonden.. heat aid, een pilletje waardoor je minder last hebt van de hitte tijdens het sporten. Ik moet toegeven dat een pilletje als heat aid toch nog zo slecht niet is, want het helpt echt! Na een uur warming up, inspelen, twee tegen een, vijf tegen drie en corners waren we klaar voor de wedstrijd, althans dat dacht ik. In Nederland was het even in een kringetje bij elkaar komen, elkaar oppeppen, jellen en beginnen maar. Maar ook daar doen de Amerikanen niet aan, het warming up uur is voorbij (ondertussen zijn we al tig keer bij elkaar gekomen in een cirkel om weer iets te schreeuwen, zoals let’s go pride, go HU, etc etc) eerst even bij elkaar komen om weer iets te jellen, vervolgens maken we met het hele team een soort gangetje en worden de basisspelers opgenoemd, die rennen door het ‘gangetje’ en geven iedereen een high five. Vervolgens rennen de basisspelers naar het midden van het veld en gaan in een rij staan, dan komen de niet-basisspelers en geven iedereen ook een high five en sluiten aan in de rij. Dannn word het volkslied afgespeeld, daarna komt iedereen weer bij elkaar, nog wat oppeppende woorden, weer een keer juichen, maar dan zijn we er nog niet.. want daarna komen de basisspelers nog even bij elkaar en juichen nog een keer blabla en dan eindelijk kunnen we beginnen. Haha lekker overdreven allemaal, maarja dat zijn nou eenmaal die Amerikanen. Helaas was BU toch net iets beter dan ons, al kan je het niveau hier niet vergelijken met Nederland. Deze wedstrijd was wel een stuk leuker en op ddn hoger niveau dan de twee oefenwedstrijden. 

 

Na een zware oefenwedstrijd lekker terug naar het hotel, beetje luieren.. Heb me die avond kapot gelachen, je moet het filmpje maar even kijken (op mijn facebook of hyves), maar even een korte toelichting: paar teamgenootjes kwamen mijn kamer ingelopen, een van hun droeg een eng clownsmasker. Toevallig was mijn kamergenootje net op de wc en toen ik ze dat vertelden ging er een lampje branden, een geweldig idee popte zomaar in hun hoofd op. Dus het teamgenootje met masker ging achter het bed zitten, alle lichten uit de andere twee verstopten zich en ik bleef gewoon op mijn bed zitten. Snel mijn camera  gepakt, want dit moest natuurlijk gefilmd worden! Hoe ze erin trapte geen idee, want ik kon mijn lach bijna niet inhouden, je hoorde de andere lachen en waarom zou ik zomaar  uit het niets de lichten uitgedaan hebben en mijn camera in mijn hand hebben (en ze is niet eens blond;p), maar het was geweldig. Lange tijd geleden dat ik zo in een deuk gelegen heb. Dus zeker het kijken waard!

 

De volgende dag iets eerder op, maar toch genoten van mijn nachtje in het luxe hotel. Zondag speelde we tegen Albany, de universiteit waar Karlijn (Dijs) eigenlijk naartoe zou gaan. Baal nog steeds dat ze er niet was, anders had ik haar weer gezien maarja.. Papa, mama, Woutje en Aleid waren er wel! Na drie weken zag ik ze weer en ik was zo blij!:D Alle rituelen voor de wedstrijd weer gehad en beginnen maar. Het ging heel gelijk op en na 70 minuten was het 0-0. Maar zoals ik al vertelt had, Amerikanen kennen geen gelijk spel, dus moesten we overtime spelen. Onwijs vermoeiend en het frusterendste van allemaal was dat we verloren.. Zo niet verdiend:(. Gelukkig was onze coach heel tevreden over de wedstrijd dus konden we met een gerust hart de bus in stappen. 

 

Na weer een drie uur durende busreis waren we weer terug op Hofstra en het was die avond tijd voor mijn eerste Amerikaanse feestje. Het zou een echt Amerikaans, Amerikaans feestje worden, want een aantal lacross meiden gaven het feestje in hun off campus huis. Nou het was een hele ervaring, heb me kapot gelachen. Die mensen sporen niet hier hoor haha. Precies zoals je altijd in films ziet: rode bekers, een grote chaos in dat huis, wc verstopt, mensen stom dronken. Je weet niet wat je meemaakt, in ieder geval heel anders dan in Nederland. Wat ik er van moet vinden weet ik zo net nog even niet haha. 

 

Maandag een heerlijk dagje vrij gehad:), beetje uitgeslapen, kamer verder ingericht, opgeruimd en ‘s middags met een aantal meiden naar het strand. Echt heerlijk! Lekker in de zee gezwommen, wat over het strand gewandeld, gezond en een aantal meiden beter leren kennen. Echt een topdagje!

 

Op naar dinsdag. Mama, papa, Woutje en Aleid zouden vandaag weer richting NY komen. Dus die middag na mijn training zijn we met zijn 5en nog wat spulletjes gaan kopen voor mijn kamer, die ziet er echt heel leuk uit nu!:D En ‘s avonds met zijn allen uiteten, echt heel gezellig. Alleen had ik het wel weer even moeilijk, omdat je weet dat ze bijna ‘echt’ weggaan. Natuurlijk  zijn ze afgelopen drie weken ook niet echt in de buurt geweest, dus ik overleef het wel. Maar toch is het voor je gevoel heeel anders als ze weer in Nederland zijn. 

 

Maar na een gezellig avondje, met de nodige tranen, had ik de volgende dag mijn eerste lesdag. Ik volg vijf verschillende klassen: Sociologie, Speech Communicatie, Kunst geschiedenis (bleh), Engels en Wiskunde. Het zijn er maar vijf dus dat is te doen. Mijn rooster ziet er als volgt uit:

 

Maandag:   10.10 - 11.05 Sociolgie

                      11.15 - 12.40 Engels

Dinsdag:      8.00 - 9.25 Wiskunde

                       9.35 - 11.00 Kunst geschiedenis

Woensdag: 10.10 - 11.05 Sociolgie

                      18.30 - 21.30 Speech Communicatie

Donderdag: Zelfde als de dinsdag

Vrijdag: Zelfde als de maandag

 

Drie dagen in de week lekker uitslapen en elke dag de middag en avond vrij (op woensdag na, want dan heb ik dus een avond klas). Maarrr wat ik even vergeten te vertellen ben.. ik zit in het hockeyteam, dus geen middag vrij voor mij, ik train namelijk elke dag van 1 tot 5! (op maandag na, thank god, want dan zijn we meestal vrij). Maar ik moet eerlijk zeggen, als ik mjn rooster zie en even het hockey wegdenk dan zou ik zo ontzettend lui worden, elke middag lekker een dutje doen en waarschijnlijk zou ik ook kiloooooo’s aankomen. Zo hebben ze het hier allemaal over de Freshman 15, de 15 pounds die een eerstejaars gemiddeld aankomt. Zonder hockey zou ik heel erg op moeten passen voor de Freshman 15 haha, dus ergens moet/kan ik toch wel een ietsiepietsie blij zijn met mijn gestoorde hockeyschema. 

 

(Dit heb ik allemaal zitten schrijven tijdens mijn klassen in de eerste twee dagen haha, ssttttt)

 

Mama, papa, Woutje en Aleid zijn net weg, vliegen vanavond terug naar Nederland.. Afscheid was zwaar, maar het moest er toch ooit van komen. Over drie en halve maand vlieg ik gelukkig al weer terug, dus daar blijf ik aan denken;). Ik hou van mijn gezinnetje(L)!

 

Liefs voor iedereen, tot webblogss..

 

 

 

 

 

 

 

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *